www.blog.central.is/olikallinn

 Nýtt blogg... nýjar æfingar... annað land...

Ný ævintýri!!!

Njótið.

Það er enn fólk að skoða þessa síðu samkvæmt teljaranum þótt við séum löngu hættir að blogga, gaman að það glæðir ennþá í þessu

En allavegana langar mig að gera tilraun til að birta hérna video af youtube svæðinu mínu þarsem við óli erum að rölta um nai harn strönd fyrstu vikuna okkar í Thailandi. Sjáum hvað gerist...

<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5_hqJdHoHRg"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/5_hqJdHoHRg" type="application/x-shockwave-flash" width="425" height="350"></embed></object>

 

Helgi.

Jæja, það er dálítið síðan maður bloggaði í Thailandi, líklegast því maður er ekki búinn að VERA í Thailandi í næstum mánuð. Thailand var ævintýr en það er gott að vera kominn heim (fyrir utan auðvitað rigninguna og held ég að flestir íslendingar séu sammála mér).

Ég hinsvegar nenni ekki að vera að fara yfir ferðina í smáatriðum og ætla því að sleppa eftirmála, en þeir sem hafa áhuga á heildarmynd ferðarinnar geta bara lesið allar blogfærslurnar og mótað sína eigin heildarmynd og vil ég nýta tækifærið og þakka þeim sem höfðu þolinmæðina í að lesa það. Eftir að ég kom heim kom það mér mikið á óvart hve margir sem stóðu manni nálægt höfðu ekkert lesið það en aðrir sem maður þekkir minna virtust hafa legið yfir því, og er það gaman

Anyways, ég er að hugsa um að byrja með nýtt blog sem verður á hinu fyrirsjáanlegri slóð www.blog.central.is/helgi84 og droppa ég þar línu um leið og mér liggur eitthvað á hjarta. En þá langar mig formlega að þakka fyrir mig og setja síðasta punktinn minn á þessa síðu, friður(inn er) úti.

Helgi.

Goda kveldid.

Eg vil afsaka hve litid madur hefur bloggad uppa undanfarid en mikid van hefur runnid til sjavar. Thad nyjasta ad fretta af okkur i thailandi er abyggilega thad ad vid erum ekki lengur i thailandi, vid erum i london nuna. eg er a netstofu a oxford straeti og aetla tvi ekki ad hafa thedda blogg langt. fyrir ykkur sem eru eitthvad ad sakna okkar tha vid erum a leidinni heim en stoppum 2 naetur i london. vid munum lenda 26.mai rett eftir midnaetti (27. tha nanar tiltekid). snidugt er thad ad cesar sem kalladur hefur verid thridji tviburabrodurinn mun lenda a landinu 6 timum a eftir okkur. allt er thegar thrennt er og hlakkar okkur mikid til. thid sem hafid fylgst med blogginu okkar og fylgt okkur i gegnum hverja lifsins thraut getid tekid fra laugardagskvoldid naesta ef thad er puki i ykkur, vid aetlum ad taka upp thradinn tharsem vid skildum vid seinast og vaeri gaman ad hafa ykkur med.

eg hef takmarkadan tima a thessari throngu netstofu og nenni ekki ad gera eftirmala af theirri reynslu sem vid attum i thailandi en thad kemur seinna... vonandi.

eg verd samt ad vidurkenna ad mer bra lett thegar eg las mitt sidasta blogg. thad hljomadi mjog nidurdrepandi i endan og eg held eg hafi tekid full djupt i arina hvad vardadi neikvaednina. samt hefur tilfinninga russibaninn verid duglegur ad minna a sig i thailandi einsog kannski sast a blogginu en vid erum enn a lifi i heilu lagi og er thad nog til ad thakka gudi.

einsog eg sagdi erum vid i london nuna og thad er nu bara buid ad vera aevintyri hvad vardar ad flaekjast um med tug kiloa toskur hangadi a ser og i eftirdragi a milli lesta og lestarstodva eftir svefnlausa nott i thailandi og tvaer flugferdir. thad er buid ad vera rigning og rok en lika sma sol og kaldar taer og thurrar varir eru farnar ad rifjast upp hja okkur. vid gistum hja kana vinkonu ola fra japan og i morgun forum vid a posthusid ad senda helminginn af draslinu okkar heim og thratt fyrir 2 klst stopp thar tharf eg ad fara aftur a morgun med meira. their voru nettir a yfirvigtina vid okkur i thailandi tharsem limit er 30 en iceland express eru fastir a sinum 20 kiloum og einsog eg hef sagt adur tha svidur manni illa i veskid. senn verdur thessum pakka lokid og tekur vid sumar a islandi tharsem gamall vinur verdur heima a bae og hlakkar mig mikid til. 

ja og eitt i vidbot. i gaer attum vid oli 22. afmaelid okkar og erum tvi ordnir 22. ara. vid eyddum deginum einsog adur sagt i nokkra klst flandri i london med thyngri toskur en likamar okkar og tholinmaedi leyfdu. svo skruppum vid a oxford seinna meir tharsem vid gengum um einsog zombies, ekki bunir ad sofa ne hvila okkur allt ferdalagid svo ekki se nefnst a litin svosem engan svefn 48 klst adur. kvoldid var bara tekid heima i chillinu. thratt fyrir ad hafa radad farangri i toskur og postkassa fra kl 8 um morguninn til 3 um daginn tha rett nadi eg ad fa ad sja big ben. kannski eg nai ad sja london bridge og eitthvad meira skemmtilegt a morgun ef timi gefst fyrir flug. einnig aetlar alexie sem er felagi okkar ur rawai muay thai gym og a heima ur london ad hitta okkur yfir hadegismat a morgun. thad verdur gaman ad upplifa hve litill heimurinn getur verid litill stundum.

allavegana, komid gott af thessu i bili og nei i thedda skipti heyrumst vid ekki, vid sjaumst!

                                                                                                -Helgi

Afsakið biðina, en nýjar myndir eru loksins komnar. Ég lofa samt engu merkilegu, þessi síða webshots sem virkaði svo vel fyrir mig virkar ekki eins vel lengur. Hún var fljótvirk og auðveld til þess að henda upp myndum og nú er komið nýtt forrit hjá þeim til þess að vera enþá fljótari, en það er ekki alveg að virka sem stendur.

Ég tók mér samt tímann í að henda upp nokkrum myndum á gamla leiðinlega mátann. Myndirnar eru frá bardagadeginum, engar af bardaganum þó þar sem Mike er ekki eins mikill myndavélamaður og Bjarni, þess vegna var hann valinn að vera með video-vélina. Ef svo færi að þessi “#$%& heimasíða lagast eitthvað, þá eru fleiri og fjölbreyttari myndir af daglegu lífi væntanlegar og kannski ef þið hagið ykkur vel, screenshot úr bardagavideo-inu líka. Þangað til næst, Njótið.

Hið Guðsgleymda blogg. Síðast þegar ég lét í mér heyra var fyrir mörgum vikum og síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar og ný fjöll myndast. Ég ætla að fara í stuttu máli yfir liðna atburði sem og komandi.

 

 

Það hafa allir fengið að frétta af úrslitum bardagakvöldsins, sem var jú eitt mikilvægasta kvöld dvalar okkar hér, en aðeins frá sjónahóli Ólafs bróður míns. Nú er kominn tími að heyra það frá manninum sem atti heiðarlegu kappi við ofureflið það kvöld. Það sársukafyllsta á kvöldinu var þegar það var verið að teipa hnefana á mér saman, já teipa þá, með actual teipi. Það reif svo í hárinn á handabakinu að ég gnísti af sársauka. Þegar komið var að teipa seinni hnefan var ég nýfarinn að lifa við sársaukan á þeim fyrri en það var jafnvel verra. Svo kom að því að gefa okkur líkamsnudd með boxolíu sem gefur hita. Ég hef oft hlaupið ofofsi inná klósett á miðri æfingu til að skvetta á mig vatni og skola eftir að ég setti á mig of mikla boxolíu, en ég fékk kalda gæsahúð þegar ég fann hve mikla olíu þeir báru á mig. Eftir smá stund saknaði ég köldu gæsahúðarinnar þegar ég var kominn hlaupandi frammá gang segjandi við alla sem ég þekkti “it’s hot like hell, LIKE HELL!”. Ég hafði aldrei áður farið að skjálfa vegna hita né vitað að það væri hægt og eina leiðinn fyrir okkur Óla til að kæla okkur niður var að shadowboxa til að svitna og jú, auðvitað hita upp

 

 

Ég þarf nú ekki að segja mikið frá bardaganum hans Óla þarsem hann gaf hreinsskrifaða skýrslu í þríriti á silkipappír um sína reynslu. Reyndar jú þegar Óli var leiðini í hringinn þá kom til mín kona sem sagðist vera frá Grikklandi og VÁ! hún var með geðveikt stór brjóst og brúnleit einsog Jennifer Aniston. Hún spurði hvort við værum frá Íslandi og þegar ég jánkaði fór hún að tala við mig á íslensku. Þá kom í ljós að hún hafði átt heima á Íslandi í 3 ár einu sinni. Þetta var voða fyndið og félagar okkar sáu að ég var að skora feitt. Reyndar var eiginmaður hennar líka feitur, sem var eitthver ríkur Grikki og sat þarna. Hún sagðist þó ætla að hvetja okkur. Ég verð nú að segja að ég var ekki að fíla viðmótið í andstæðing Óla, hann var alltaf að glotta asnalega og var hrokafullur, svona gaur sem er í þessu bara á eftir peningunum. Reyndar leist mér vel á minn, hann hinn rólegasti og brosti létt þegar maður náði augnasambandi við hann.

 

 

Fyrsta lota var erfiðari en ég hélt. Ég ætlaði að gefa sem minnst högg til að kanna andstæðinginn fyrst en hann leyfði mér það ekki. Ég var sleginn í jörðina í lok lotunar en fór í rúllufall afturábak og upp á fætur. Það vankaði mig aðeins en ég man voða lítið eftir byrjun annarar lotu. Næst sem ég man var að ég stóð á ganginum bakvið áhorfendapallana og var ekki viss hvort ég hefði barist eða ekki, en rámaði þó í það. Ég spurði Óla að því og hann svaraði pirrandi “já þú ert búinn að berjast” einsog hann væri eitthvað þreyttur á að svara þessu. Það rifjaðist upp fyrir mér að ég var búinn að taka wai kru dansinn fyrir bardaga og berjast. Ég var með nælu af íslenska og thailenska fánanum saman og langaði að gefa þeim sem ég myndi berjast við. Óli sagði mér að chilla, ég væri búinn að því. Ég mundi bara ekkert og tók eftir að allur salurinn var tómur, allir bardagar löngu búnir, þá komst eg að því að ég hafði verið minnislaus í ca 2 tíma. Ég lagðist á sjúkra bekkinn þarsem Óli kældi á mér sköflunginn með ís í poka og Ben sem er breskur félagi okkar úr rawai thai boxing gaf mér höfuðnudd og togaði laust í hárinn á mér. Þá fór Óli að rifja upp allt fyrir mér sem gerðist eftir bardagan og rita ég það hér eftir (ps ég man ekkert af þessu sjálfur).

 

 

Eftir bardagan var ég voða tregur að koma mér úr hringnum og til baka fyrir þarsem ég var alltaf að snúa mér að andstæðingnum eða hringnum og hneigja mig. Ég er ánægður að ég átti það til í abselout state of black out. Mike sem er góður félagi okkar hérna frá Ameríku sem by the way vinnur á spítala kom til að tékka hvort my pupils were dialecting (veit ekkert hvernig maður orðar þetta á íslensku) sagðist ég voða glaður í bragði þekkja hann en mundi ekki hvaðan né hvað hann hét. Oy er thailensk stelpa sem er vinkona okkar hérna og spurði mig hvort ég væri í lagi. Ég sagði já en Óli sagði að ég hefði svo spurt hann “hver er þetta?” og ekkert kannast við hana og spurt svo aftur “hef sofið hjá henni?”. Óli sagði að andstæðingurinn minn var voða hissa og ánægður þegar ég gaf honum næluna. En hann sagði einnig að ég hefði gengið upp að honum allt að sex sinnum eftir bardagan og spurt hvort hann væri búinn að berjast. Í sturtunni eftirá spurði ég Óla hvort við hefðum verið á sólbaði á ströndinni í dag því við vorum svo rauðir en það var útaf boxolíunni fyrr um kvöldið. Óli sagði að Bjarni hefði orðað þetta best “Helgi var bara kýldur í annan heim” og tímabili var hann farinn að hafa áhyggjur af mér. Jason félagi okkar frá Ameríku sagði mér að ef ég myndi ekki eftir þessum atburðum 24 tímum eftir rotið þá yrðu þeir farnir að eilífu. Ég giska á að þeir séu farnir að eilíifu. En til að bæta kirsuberið ofan á þennan rjómaís þá sögðu allir mér að ég hefði ekki gleymt grísku gellunni með stóru brjóstin og ég hafði verið að spyrja eftir henni!

 

 

Þegar ég lá á sjúkrabekknum kom til mín maður og spurði hvort ég væri sá sem hefði verið rotaður illilega. Ég svaraði já og þá sagði hann mér littla sögu. Þá kom í ljós að maðurinn sem ég hafði barist við, sem var reyndar helmingi eldri en ég, er Muay Thai þjálfari hjá Patong Muay Thai gym og hefur mér skilst hefur barist á fimmta tug bardaga. Það hljómar ósanngjarnnt en allir svöruðu bara “nei nei nei, hann hefur ekki barist lengi”. Reynsla og hugarfar er nú hlutir sem geta sett feitt strik í rekninginn og þá kom mér það ekki lengur á óvart hve “lítið” allir vissu um andstæðing minn fyrir bardagan. Promoterinn sem hélt kvöldið baðst Óla tvisvar afsökunar á valinu á andstæðing fyrir mig meðan ég var enn víst fljúgandi á milli stjarnanna. Það var skemmtilegt og hvetjandi eftirá að heyra fólk tala um bardagann og hrósuðu mér margir að hafa þorað í hringinn á móti svona manni Maðurinn sem sagði mér þetta á sjúkrabekknum sagði “no matter if you would train hard for two years, you still wouldn´t beat him” og fyrir mér var þetta einsog að berjast við eitthvern þjálfara úr mínu gymi. Ég er samt ánægður með bardagan og mér skilst ég hafi staðið mig vel, llavegana var ég búinn að vinna fyrstu lotuna á stigum en þessi gamalreyndi töggur var bara í chillinu þangað til BOOM! One shot one kill

 

 

Það var ekki mikið um dýrðir þetta kvöld þarsem veislubörninn voru annaðhvort nærrum óglatt af þreytu eða með götótt höfuð. En föstudagskvöldið sem fylgdi eftirá þá var tekið vel á því en því miður man ég heldur ekki mikið frá því kvöldi, en útaf allt annarri ástæðu

 

 

Óli er víst búinn að segja ykkur frá mannfýlunni sem hálf rak okkur út úr húsinu. Það var bara til að skapa meira stress, vesen og óþarfa áhyggjur en núna erum við komnir í nýtt húsnæði og höfum við það nokkuð velJ Reyndar held ég að við séum komnir í eitthvað gettho en það er þá langtum betra enn að vera í eitthverju helvítis múslima hverfi með sprengjuóða vitleysinga!

 

 

Djók!

 

 

Um daginn fórum við Bjarni á fílabak, það var skemmtileg reynsla. Það var farið með okkur í gegnum skóginn upp eitthverja brekku þartil við vorum komnir hátt hátt yfir sjávarmál og sáum fallegt útsýni yfir Kata og Karon strönd. Við fengum að skiptast á að sitja ofan á höfðinu á fílnum en leiðsögumaðurinn gekk af stað til baka og lét fílinn elta sig meðan ég var ennþá á hengiflugi á hnakkanum á fílnum, þetta var partur af programminu. Leiðsögumaðurinn var með prik með málmflís til að lemja í hausinn á fílnum ef hann hlýddi ekki, og margar hugsanir flugu í gegnum hausinn

á mér hvað ef fíllinn myndi ekki hlýða eða hann myndi brjálast og flippa. Þá væri ekki lengur gaman að hanga framm að honum leiðinni niður brekku, en þetta var gaman og fékk ég harðsperrur sem minnjagrip eftir að hafa haldið mér fast alla leiðina niður.

 

 

Í gær vorum við Bjarni böstaðir af löggunni, vorum teknir fyrir að vera ekki með hjálm eða ökuskírteini. Við erum oftast með hjálm en þetta var svo stutt og þarna var löggan á patrol að stoppa fólk og sekta. Þetta er bara enn ein drulluleiðinn til að safna pening í kerfið því löggunni er nákvæmlega skítsama hvort maður sé með hjálm eða ekki, stoppar mann bara þegar hún er out for an extra buck. Óli lenti í þessu sjálfur einu sinni en var þetta í annað skipti sem Bjarni var böstaður af löggunni hér í Thailandi, ábbyggilega því hann er svarti maðurinn í hópnum.

 

 

Það hefur ekki farið framm hjá lesendum bloggsins að maður er búinn að vera ansi óheppinn á köflum og hef ég oft grínast með það að ég geti ekki beðið eftir að sjá hvað gerist næst. En þegar maður segir sama brandaran aftur og aftur fer hann að hætta að vera fyndinn og jafnvel mjööög pirrandi. Um daginn strax eftir að maður reddaði húsnæðisvandamálinu og kominn aftur á strik með fæturnar þá ákvað ég að fara út að hlaupa þó það var rigning til að komast aftur í form eftir bardagan. Þá var ég rændur AFTUR! Í þetta skipti var það veskið mitt og peningur, digital myndavélinn mín og svo nýji síminn sem ég keypti eftir að hinum nýja símanum var stolið. Útaf flutningum var myndavélinn mín staðsett í hjólinu og vegna rigningar vildi ég ekki hafa síman minn með því hann gæti blotnað í gegn. Hinsvegar munaði engu að ég hefði skilið iPodinn minn eftir en ég nenni alls ekkert að hlaupa án tónlistar. Skildi þetta eftir í hjólinu lokað og læst á því stæði sem allir skokkarar leggja hjólunum sínum. Lásinn hefur verið dýrkaður upp og verðmætunum sópað út á meðan ég var eitthversstaðar hinum meginn við vatnið sem ég skokka alltaf við. Það hafa verið fáir á ferli útaf úrkomunni en alveg er ég hissa hve auðveldlega þetta hefur gengið hjá þjófinum miðað við að þetta er víðfarinn gata og bar og bakarí alveg hinum meginn við götuna. En jæja ég lét gera lögregluskýrslu á thailensku sem ég lét faxa til tryggingafélagsins á Íslandi og ég vona að óheppni mín verði eftir í Thailandi því ef ég fæ ekki neina bótagreiðslu þá mun ég officially sjá eftir Thailandsferðinni.

 

 

Það er leiðinlegt að segja frá því en samkvæmt minni reynslu var voðalega gaman hérna fyrst en vegna series of unfortunate events þá hefur dvölinn ekki verið jafn gefandi eða gleðjandi einsog áður. Og ef ég spái í það þá hefur mikill ef ekki mestur tími minn farið í það að standa í veseni, redda vandamálum og redda nýjum vandmálum sem koma strax á eftir, vera stressaður og hafa áhyggjur. Þessi ferð er eiginlega búinn að kosta meiri vinnu en afköst, meiri vandamál en lausnir, meiri óheppni en heppni og svo miklu meira tap á fé en ég gerði upprunalega ráð fyrir. Bara ef litið er á hve mikið íslenska krónan hefur veikst, hve oft og mikið maður hefur verið rændur og hve svakalegur kostnaður hefur fylgt óvæntum vandamálum og hve mikið vesen hefur verið í kringum hvert vandamál. Og það er ekki hægt að kalla þetta vitleysu í mér, ég er ekki lengur 5 ára á leikskóla.

 

 

Ég bara vona að þegar uppi er staðið verður ferðin ekki ein stór vonbrigði (sem mér sýnist hættulegar líkur á). Ég er að reyna að nota síðustu dagana í að gera eitthvað að því sem ég vildi gera en listinn er allur eftir og er annaðhvort lítill tími eða enginn peningur eftir. Ég er búinn með yfirdráttinn sem ég ætlaði ekki að nota og líka aukayfirdráttinn sem ég þurfti að taka. Ég kem heim skuldum vafinn og atvinnulaus og eitt er víst að ég er ekki að fara í neinn skóla í haust í Danmörku. Hef heldur ekki borgað þriðja mánuðinn af æfingagjöldum og er ekki að æfa þennan mánuð, vona að þeir í Rawai Muay Thai fatti það ekki því ég hef ekki efni á að borga þetta upp. Og þess má geta að ég er ekki í einu einasta formi núna

 

 

Ég veit ég hljóma neikvæður en ég er ekki í góðu skapi. Var á netinu áðan að reyna að bóka gistingu á Koh Phangan eyju til að fara í Full Moon party yfir helgina og til Phi Phi eyja næstu helgi. Ég er með gott og gilt kreditkort með innistæðu en það virðist ekki komast í gegn og ekki segja að ég sé alltof seinn að þessu, ég er búinn að vinna í þessu og stressa mig yfir í marga daga á undan en aldrei virðist þetta ætla að ganga.

 

 

Sagt er að maður eigi ekki að skrifa bréf í reiði því maður getur skrifað eitthvað sem maður sér eftir seinna. Ég er kannski meira leiður en reiður en mér finnst þessi bloggfærsla farin að hljóma ansi leiðinlega. En það má með sanni segja að ég sé að ganga í gegnum menningarsjokk þótt ég hafi ferðast mikið og víða og kenni ég aðalega óförum mínum um. Ég var eitt ár í spilltri suður-ameríku, í landi sem var þá þriðja mest spillta land í heimi (í dag er það víst annað mest spillta), 6 vikur í Japan, einu furðulegasta landi heims og tvær vikur síðasta sumar í Danmörku í fríi. Samt komast öll þessi ferðalög ekki með tærnar þarsem Thailand hefur hælana hvað varðar skakkaföll. Hef farið voða lítið út á kvöldinn uppá síðkastið og bara hangið yfir dvd heima uppí rúmi. Það hefur heldur ekki verið nein sól heldur. Ef ég á að segja alveg einsog er þá er mig farið að hlakka til að komast aftur heim til Íslands til að núllstarta og er ég viss um að afi og amma eiga eftir að vera glöð að heyra mig segja þetta... líka það að hárið á hausnum á mér er lengra en einn centimetri einsog vanalega.

 

 

Allavegana vil ég þakka þolinmæðina og umburðarlyndið ef þú lesandi hefur nennt að lesa hingað. Ég hef heyrt að sérsveitarmenn í þjálfun hafa sagt að það er ekkert skap sem er ekki hægt að laga með að sprengja eitthvað almennilega í loft upp. Ég vona að það sama gildi um byssur því ég ætla að fara á skotæfingasvæðið að blasta 9mm. Það kannski lagar eitthvað þunglyndið.

 

 

Kveð að sinni, Helgi.

p.s. Við Óli erum búinir að vera mjög duglegir að versla gjafir síðustu daga fyrir ykkur sem eiga það skilið!!!

 

Nýjar fréttir af nýjasta bardaganum... Það verður enginn bardagi=(

 

 

Andstæðingurinn hefur bakkað í staðinn fyrir að hætta lífi og limum frammi fyrir íslenskum víking, eða útaf hvaða annarri ástæðu sem er sem ég get ekki ímyndað mér.

Þetta var líka voðalega skrýtið mál frá upphafi. Tuk yfirþjálfari kom til mín um daginn og sagði að mér byðist bardagi við Svía nokkurn sem hefði talað við hann. Sá hafði æft Muay Thai aðeins 2 mánuði í Svíþjóð (sem jafnast ekki á við 2 mánaða þjálfun í Thailandi), var 78.kíló, hafði aldrei barist áður og vildi berjast við útlending, ekki Thailending. Ég hef æft í næstum 4 mánuði, 80-82 kíló, hálfu höfði hærra en hann og barist einu sinni. Tuk vildi velja einhvern sem var ekki nógu ýktur miðað við hann svo hann myndi taka því, en samt einhvern sem myndi pottþétt vinna. Það myndi allavega hækka vinningstöluna fyrir Rawai búðirnar og selja betur, Tuk sagðist lofa að ég myndi vinna, þessi gaur væri hræddur. Hann þorði ekki í thailending. “You win for sure, I promise” sagði hann sífellt, “He scared, he have fear, he no good Muay Thai”. Mér fannst ég lesa slátrun milli línanna. Manni þykir enginn heiður liggja á bakvið sigri sem þessum en ég er á leiðinni heim bráðum og hvaða bardagi sem býðst er reynsla sem ég vill ekki láta framm hjá mér fara.

 

 

Svo gerðist að Tuk sagði að hann hefði hætt við. Við höfum ekki hist en profile-ið mitt átti víst að hafa hrætt hann frá, þótt það var ekkert mikið ýktara en hans. “He bullshit you know, he have fear” sagði hann en sagði soldið annað áhugavert líka, mér býðst annar bardagi aftur!! Sá verður reyndar 19.maí, eingöngu dags seinkunn og seinna mætti það ekki vera þar sem ég þarf að skera niður dvölina um nokkra daga vegna sumarvinnunnar. Ég veit ekkert við hvern ég berst, gæti verið hver sem er, útlendingur eða thailendingur, en eitt veit ég að ég ætla að æfa vel, berjast vel og mæta hress til vinnu í sumar annaðhvort með annan sigur að baki eða í gifsi. Ég harma mest breytinguna á dagsetningunni vegna þess að móðir mín á afmæli þann 18.maí, hefði virkað eldsneytameiri að fá að berjast þann dag.

 

 

Viðar er enn að bíða eftir grænu ljósi á bardaga frá Tuk. Hann fór og fékk sér bambus tattoo hjá okkar elskulega suðurlandsmeistara í muay thai og geðsjúklingi honum Eak. Ef maður eldar grátt silfur ásamt honum vill maður flýja land en ef maður er í náðinni er mjög áhugavert að eyða með honum tíma. Tattoo-ið er enn óklárað en lýtur mjög vel út, hann er sá besti á Rawai og Chalong að eigin sögn og eftir að hafa skoðað verkin hans, er ekki erftitt að trúa því. Ég og Bjarni kíktum á hann um kvöldið þegar Eak var að húðflúra. Í kofahreysinu sem hann býr voru farnar að safnast saman big-ass flugur í ljósin og loks í matinn hjá manni. Ég masteraði prjónahæfni mína um eitt heilt stig þegar ég fór að týna flugurnar úr matnum og í framhaldi af því, af okkur sjálfum og af jörðinni. Það var svo gaman. En einsog ég sagði voru þetta big-ass flugur sem voru ekki snöggar í snúningum og ekki erfitt að grípa vegna stærðar sinnar. Ég skal líka taka framm að ég greip þær aldrei í loftinu, sem er svarta beltið í prjónaskap.

 

 

Viðar Freyr heldur líka uppi bloggsíðu sem má finna hér:

www.blog.central.is/vidarfreyr

Annar bardagi!!!Mér býðst annar bardagi sem ég vill ekki staðfesta strax, sénsinn er að ég get ekki tekið við honum en einsog öllum grunar geri ég það sem ég get til þess að gera það sem ég hef ekki gert oft en hef gert og vill gera aftur og það er að gera Ísland stolt. Ef af honum verður mun sá bardagi vera á engum öðrum degi en 18.maí!!sem er sá merkisdagur að vera afmælisdagur móður minnar. Vonandi mun ég geta staðið mig vel í afmælisgjöf.

 

 

Við höfum verið að bralla margt uppá síðkastið, samt ekki nóg einsog alltaf. Um daginn var sunnudagur og ég ætlaði að vera duglegur þar sem ég hef ekki mætt stórkostlega á æfingar eftir bardagann. Verið er að vinna í að mæta oftar og var það nákvæmlega dagskráinn á sunnudagin síðastliðinn þrátt fyrir að vera formlegur frídagur. Ég skokkaði í gymið í miklu stuði fyrir æfingu og nætti rétt yfir eitt. Fyrir utan sá ég fullt af pallbílum og fólki, á töflunni stóð “Today 1 o´clock, promote Sharon´s fight”. Sharon er frá Englandi og hún kennir ensku hérna í Thailandi og ver frítíma sínum í ekkert betra en thailenska hnefaleika, og kvöldið sama dag átti hún að eiga spes bardaga. ------ frá Englandi villtist þarna út og dróst með í lestina, kanadískur gaur sem var að mæta í fyrsta sinn til Thailands fyrir 1-2 klukkustundum var dreginn með og sat á pallbíl með mér, og svo þýska stelpan sem ég man ekki hvað heitir, hún var örugglega sú eina sem mætti til þess að taka þátt viljandi. Svo var fullt af thailendingum sem vinnur eða býr í gyminu sem fór með. Fahdt stökk á sama far og ég og ég spurði hversu lengi þetta yrði. “One hour one hour” svaraði hann. 4 eða 5 tímum seinna lauk sjálfboða vinnunni og gat ég fengið tækifæri til þess að ljúka þeirri æfingu sem ég mætti til þess að gera. Fahdt hvarf náttúrulega eftir fyrsta hálftíman frá bílalestinni sem skreið löturhægt um Chalong, Kata, Karon, Rawai etc. Við keyrðum í gegnum mikla rigningu á tímabili og sagði ég kanadíska gaurnum að þetta væri svona initiation ceremony eftir 30 tíma ferðalagið hans sem hann fór í í beinu framhaldi af djammi í bandaríkjunum þar sem hann býr. Sólin lét loks sjá sig og notaði ég rúntinn til þess að gerast smá leiðsögumaður fyrir hann sem var alltaf að furða sig hversu glaðir og brosmildir innfæddir voru. Við trufluðum meira segja fótbolta leik þegar bílalestin með rauðblikkandi ljósum, auglýsingadúkum útaná og glimrandi ram muay tónlist úr gjallarhornum ruddist inná völlinn fyrir framan fullt af áhorfendum til þess að auglýsa meira áríðandi íþrótt=)

 

 

Í gær, mánudaginn eftir á hafði ég smá ástæðu til þess að fagna. Miklum áhyggjum uppá peningamál og vinnu í framtíðinni var aflétt þegar ég fékk staðfestingu að ég fengi sumarvinnuna mína eftir alltsaman. Ég ætlaði nú svosem ekkert að fá mér í glas en ég asnaðist til þess að taka áskorun frá Bjarna og Vidda sem ætluðu að borga mér 100baht sitthvor ef ég myndi taka karaoke fyrir þá. Þar sem ég var mest actívastur allra íslendinga í karaoke í landinu sem gaf af sér karaoke árið 2004 ákvað ég að hrista af mér rykið og sýna þeim hvernig átti að gera þetta. Lagið kostaði 5baht og skelltum við 10baht í og völdum 2 lög, ég ætlaði að rukka þá um sitthvor 50 í viðbót við seinna lagið. En svo fór að staðnum var lokað áður en lögin skullu á og allt varð slökkt, sem ég hefði verið feginn fyrir, ef ég hefði ekki sturtað þessum bjór svona hratt í mig sem thailendingarnir sem við vorum að hanga með voru að drekka, og orðinn svona rosalega spenntur sjálfur að vekja upp gamla takta. En svo fór sem fór og skunduðum við á iCON skemmtistaðinn sem var ekkert að gera neitt nýtt fyrir mann. Viddi og Bjarni sýndu áhuga að kíkja á Safari sem var alla leiðina í Patong og féllst ég á að taka með þeim tuk-tuk taxi þangað. Þegar þar var komið lenti ég einhvernveginn í klettaklifri sem ég hef aldrei gert áður en oft langað til þess að prófa. Viddi setti í mig 100 baht fyrir þessu þegar hann manaði mig og gæti ég eflaust þrifist á veskinu hans í Thailandi ef hann lætur mig halda áfram að gera svona vitleysu framm og til baka. Veggurinn hafði 3 hliðar, easy, medium, hard og náði um það bil 8-10 metrum uppí loft. Viddi ýtti mér á hard hliðina sem var svo ekkert hard eftir alltsaman, eða þegar ég var búinn að hanga fastur á miðri leiðinni upp. Þar var lítið um almennileg grip en þegar maður komst í gegnum þau var restin af leiðinni upp alls ekki svakaleg. Ég viðurkenndi samt þegar niður var komið að ég hefði ekki náð að klára þetta ef ég hefði ekki látið verða af þessum bjór fyrr um kvöldið.

 

 

Peace out,

Óli.

Þá er komið að lýsingu bardagakvöldsins, hvað raunverulega gerðist. Allir fastagestir bloggsins ættu að vera orðnir varir um úrslitin en hér koma orðin um aðdraganda þeirra. Fyrir utan það er það nýjasta að frétta að Viðar Freyr, fjórði íslendingurinn sem heimsækir rawai muay thai æfingabúðirnar hefur látið sjá sig og byrjuðum við fyrsta daginn hans á því að skreppa á næturlífið í Patong. Hann hefur lýst yfir áhyggjum sínum að vinir hans munu ekki trúa því sem hann sá þar, en engar áhyggjur Viðar, við bökkum þig upp. Sá sem lifir af Patong mun ekki eiga í vandræðum með neitt í Thailandi og höfum við hérna engar áhyggjur af honum, mætti frekar segja að við höfum áhyggjur af Thailandi þegar Viðar setur sig í gír.

 

Svo erum við búnir að skipta um húsnæði aftur, svona er þetta þegar lögreglan er á hælunum á manni. En í alvöru talað, við vorum eiginlega óbeint beðnir um að fara. Ég skil ekki það bull í landeigandanum, við sögðum honum að við færum heim 24ja maí og hann sagði ekkert mál, engar pantanir fyrr en í júní. Svo altíeinu tilkynnir hann okkur að hann er að fá aðra viðskiptavini 12.maí. Helvítið á honum hefur ekkert verið að segja okkur það, bara hleypt okkur inn þennan mánuð á milli til þess að fá peninginn fyrir leigunni og sagt okkur úps fréttirnar þegar að því kæmi. En það gekk vel, við erum komnir í annað fínt húsnæði, aðeins lengra frá æfingabúðunum en ekki eins langt og við vorum fyrst.

 

Allavega,

Ég verð að segja að sjaldan hef ég orðið vitni að eins mikilli stemmingu á bardagakvöldi áður, þetta hefði orðið einstök upplifun fyrir hvaða Íslending sem er, high-lightlega séð átti Ísland kvöldið. Fyrir utan útlendingana mig og Helga var eitt danskt tröll á móti miklu minni Thailendingi í loka bardaganum, vanur fighter sem virtist bara labba á eftir andstæðingnum og kremja hann. Mikið var spilað útfrá því að við værum tvíburar, enda selur það. Í nokkra daga hengu plaköt útum alla phuket eyju af bardagakvöldinu með myndum af okkur, sem las “We have the both of the terrible twins fighter from republic of Iceland” með myndarlegum írskum fána í bakgrunn. Meira segja sitthvort ártalið príddi plakatið, eitt sagði 2006 en hitt 2003.

 

Bjarni var myndavélamaðurinn þetta kvöld, mætti á svæðið ásamt okkur og Tuk yfirþjálfara og gengum inn ókeypis. Mjög margir mættu að sjá okkur, ég var hreint út sagt hissa. Margir sem maður hefur kynnst sem hafa haldið heim frá Thailandi hefðu mætt en auðvitað mættu þeir sem eru enþá hérna, ásamt slatta af fólki sem maður hefur ekki fengið tækifæri á að kynnast á æfingum. Salurinn var stútfullur af Thailendingum og erlendum ferðamönnum, þetta var Patong stadium sem ég hef bara einu sinni farið á áður, flestir berjast á Bangla en Patong er miklu svalari finnst mér. Hann er stærri, og salurinn allur rökvaður þannig lýsingin fókusar á hringinn, ólíkt bangla sem gæti verið meira truflandi. Svo hanga líka fánar heimsins fyrir ofan hann, þar á meðal sá íslenski þannig maður var í góðum málum.

 

Ég og Helgi létum vefja á okkur hendurnar baksviðs, Nui, reiði kennarinn sá um mig og Joy um Helga. Bang stóð á milli með bjórflöskuna sína, ítrekað að reyna að hella í mig sopa meðan Nui hristi höfuðið útaf vitleysunni í honum. Um það bil 9-10 bardagar eru á kvöldi og minn var númer 5, Helga var númer 7. Við lögðumst á sitthvoran bekkinn til þess að láta nudda okkur. Adam og Bang nudduðu mig og Os, ungur thailenskur Muay nemandi (Bróðir hans Yib kennara held ég) nuddaði Helga. Nuddið samanstóð að hella úr heilu boxolíu flöskunum á okkur og nudda olíunni oní vöðvana til þess að hita þá upp og gera mann vel mjúkan. Það kviknaði nánast í mér, Helgi skalf allur af hita og ég gat ekki hugsað eða talað almennilega. Logar vítis skelfdu ei lengur. Síðan tók smá skuggabox við til þess að svitna og kælast niður, og það lagaði smá.

 

Bjarni var upptekinn á vélinni á meðan Ben tók við upp-pempunum af honum. Allan daginn og daginn áður hafði Bjarni stutt og tjáð okkur í gríð og erg að hann hefði tröllatrú á okkur, inná milli þess að hóta að berja okkur ef við töpuðum. Hann ætlaði nefnilega að veðja peningum á okkur. Ben er englendingur sem er nýkominn hérna og verður í 3.mánuði og hefur lært kickbox í 2.ár heima fyrir. Ég man ekki eftir öllu sem hann lét flakka, en það gerði mikið fyrir mann. Gaurinn á míkrófóninum varð æstari og æstari þegar röðin kom að manni. Hann tók skýrt framm, að í kvöld væru tvíburar að berjast, frá ÍRLANDI!!!! Ekki bara ég, heldur kennarar og fleiru nemendur stukku uppúr sætunum til þess að leiðrétta hann. Hann byrjaði uppá nýtt. ....Frá ÍSLANDI!!!!!

Bardagarnir voru um belti, einsog gengur og gerist þegar útlendingar keppa sinn fyrsta bardaga. Í raun og veru er þetta ekkert nema túrista titill einsog við köllum það, eitthvað skemmtilegt handa vitlausu útlendingunum.

 

Áður en lengra er haldið, mun ég hér með gera grein fyrir Muay Thai bardaga í Thailandi, svo fólk verði aðeins meira með á nótunum:

 

Samkvæmt nútíma alþjóðareglum nota boxarar punghlíf, munnstykki og boxhanska. En ólíkt annarstaðar útí heimi, þá er ekki lotum fækkað eða hafðar styttri, engar legghlífar, brynjur eða boxhjálmar, reglum er ekki fækkað, til dæmis köst, olnbogaskot og hnés fullkomlega leyfð. Hér eru engir amateur/professional staðlar eða reglur eftir aldursflokkum. Allir keppa á sama staðal. Það eina sem ég kannast við er að börn megi ekki nota olnboga. Þannig pretty basicly everything goes ef svo mætti orða það á vafasamri íslensku. Boxarar sparka með sköflungnum, því thailensk spörk eru of þung fyrir ristina, sem myndi bara klessa hana. Sköflungurinn er sjálfur viðkvæmur, en hagstæðara að nota hann. Varnastaðan í thailenskum hnefaleikum var mismunandi eftir stílum í gamla daga en pósan er mjög blönduð vesturlensku boxi í dag, en þó hendurnar hafðar ofar vegna hættu á olnboga og spörkum í haus í viðbót við kýlingarnar. Betra er að fá högg í skrokkinn en hausinn einsog er sagt, og má nota lappirnar í staðinn til þess að verja líkamann. Ef einhverjar spurningar vakna um thailenskt box, endilega póstiði í kommentin hvenær sem er, við getum svarað eftir bestu getu.

 

Ég steig upp í hringinn og Adam hélt reipunum niðri fyrir mig er ég hoppaði inní hringinn. Ég byrjaði á því að labba hringinn og hnegja mig fyrir fólkinu. Andstæðingurinn steig uppí hringinn, alvarlegur á svipinn. Ég var örugglega hálfum haus hærri en hann, en hann var miklari um sig. Við byrjuðum á wai kru, gengum hringinn meðframm reipunum með bullandi tónlist hljómandi undir sem live hljómsveit flutti og settumst niður á hné til þess að hnegja okkur. Í þessu atriði sem tekur 3.mínútur er maður að sýna kennurum sínum og forfeðrum muay thai virðingu og þetta þjónar einnig sem upphitun og teygjur rétt fyrir bardaga, og losar mann undan smá stressi. Síðan tók við ram muay, eða muay dansinn. Andstæðingurinn gekk aftur í hornið sitt, muay dansinn er mismunandi eftir æfingabúðum en hann hafði víst engann. Ég tók minn tíma, hafði ekki æft hann mikið en tókst vel upp þrátt fyrir að hafa klúðrað á tveim stöðum. Ég heyrði Adam hvísla til mín “hægri, vinstri, hægri” til þess að hjálpa mér. Ég fann fyrir óþreyju í salnum og andstæðingnum, en ég kunni því miður ekki neina styttri útgáfu á dansinum. Þegar honum lauk fór ég aftur í hornið mitt. Þar tók Tuk á móti mér og framkvæmdi pite tod mongkon, eða fjarlægja mongkon (höfuðdjásnið) sem boxarar bera í gegnum dansinn. Núna var maður loks tilbúinn til þess að byrja bardagann.

 

Bjallan fór af stað og hljómsveitin spilaði nú öllu heldur hraðari útgáfu á tónlistinni, enda var þetta bardagatónlist, ekki lengur danstónlist. Hljómsveitin samanstendur af 4 aðilum, einn spilar á Ching, annar á Pee Chawaa sem hljómar einsog ískrandi flauta og tveir spila á Glong Kaek, sem eru thailenskar trommur. Ef tónlist er spiluð í útlöndum við muay thai bardaga er yfirleitt notaður geilsadiksur en það er skemmtilegra í Thailandi þar sem tónlistin er live, þá spila þeir í takt við bardagann ef hann gengur hægt eða hratt og ef boxararnir þreytast þá spila þeir af meiri hraða og krafti til þess að pumpa þá upp.

 

Fyrsta lota:

Ég var ekki að gera góða hluti. Eina sem lá á huga mínum var að lifa lotuna af. Hann hljóp í mig og kom aftur og aftur af fullum krafti. Ég átti í fullu fangi að flýja, koma mér undan eða bægja frá mér höggum, ég rann til og mikið óöryggi skein af manni. Yfirleitt eru fyrstu loturnar notaðar til þess að skynja hvorn annan og taka því rólega, hita upp fyrir seinni loturnar. Hann ætlaði alls ekki að gera það, hann ætlaði að ná mér sem fyrst. Hann sprengdi mig á þolinu strax í fyrstu lotu sem var mjög slæmt, en aftur á móti sprengdi hann sjálfan á þolinu gjörsamlega. Örugglega afþví hann hafði ekki barist lengi og átti ekkert þol til, þá kemur ekkert til greina nema dúndra mann niður sem fyrst. Ég tók ekkert eftir slíku í hita bardagans og þegar bjallan stoppaði fyrstu lotuna sögðu kennararnir manni frá því og hvað væri best að gera. Það er gríðarlega mikilvægt að hlusta á hvað þeir segja, þeir sjá bardagan frá öðru sjónarhorni og hafa verið lengur í leiknum þannig miklu meiri líkur að þeir hafi rétt fyrir sér ef maður er hernaðarkænskulega ósammála þeim. Hann náði að kasta mér einu sinni í jörðina, það var mjög flott kast, svona mjaðmakast sem ég kannast mjög vel við úr jujutsu-inu og lendi þar með mjög vel í jörðinni. Hefði þetta verið alvöru bardagi hefði hann náð mér, þar sem þetta var muay thai keppnisbardagi var þetta mínusstig á hann. Þetta kast gerði manni semsagt ekkert nema vandræðalegt að standa upp eftir á.

 

Önnur lota:

Mér leið ekkert skárra, þolið var búið og ég var þreyttari en í fyrstu lotunni. Í hlénu voru kennararnir allir að æpa til manns og bera á mann ísvatn til þess að kæla mann niður og passa að halda blóðflæðinu gangandi þótt maður var kyrr, því leið og blóðið slakar á, þá fer sársaukinn að koma í ljós. Ég var þegar kominn með mar á vinstri sköflung sem blæddi smá úr. Helgi hafði reddað sér míkrófóninum og fór að æpa yfir allan Patong stadium ráðlegingar á íslensku sem ég skildi ekkert sjálfur vegna ástands míns. “No fear!!” með high five-inu frá Heem kom manni samt andlega í gír og það sást smá meiri baráttuandi á manni í annarri lotu. Ég var farinn að minnka spörkin mín mikið sem var leiðinlegt, mér finnst svo gaman að sparka. En þrátt fyrir að vera þollíttill þá var hann mjög snöggur að grípa í lappirnar og ég vildi ekki lenda í klípu þar sem ég hef ekki æft mörg gagnbrögð gegn að grípa spörkin manns. Ég náði að kasta honum einu sinni, eða eiginlega detta með honum í jörðina. Ég var farinn að þekkja stílinn hans, kýla eða sparka og koma svo inní clinch, eða standandi glímu. Svoleiðis sér maður oftar í seinni lotum þegar menn eru orðnir þreyttir og fara hanga utaná hvor öðrum. Ég kalla ég það “tækni þreytta mannsins” og það var eiginlega það eina sem hann treysti á.

 

Þriðja lota:

Í hlénu var ég alveg að drepast. Ég frussaði vatninu sem var hellt uppí mig, ég gat ekki kyngt því vegna hversu hratt og stíft ég andaði. Tuk kom til mín og sagði mér að hlusta. Hann þekkti þennan gaur og hafði kennt honum muay thai áður. “Hann er aðframmkominn af þreytu, og hnéin þín eru að virka, notaðu hné, kýldu hægri vinstri og svo hné hné hné!!”. Kýla hægri vinstri var ekki alveg að virka hjá manni þar sem hann óð einsog aldrei áður í mann, en nú var maður farinn að taka á móti honum af fullum krafti þrátt fyrir að vera langþreyttastur hingað til. Nú var ég loks sáttur við mig, leit allt öðruvísi út í 3ju lotu en þeirri 1stu. Andstæðingurinn stökk inní mann og nú tók ég bara við honum og reyndi að fleygja honum til og frá þannig við vorum farnir að hringsnúast í hringnum. Ég stefndi á reipin ef þau voru nálægt því þá eru menn aðskildir. Ég leitaði eftir bestu aðstæðum fyrir hné spörk og var farinn að gleyma öllu öðru, ég ákvað að treyst algjörlega á það sem Tuk sagði. Ég hafði smá áhyggjur þar sem ég hef ekki mikið sérhæft mig í hnjánum, en náði að lenda nokkrum góðum sem endaði með því að ég kastaði honum, hann dró mig niður með sér, en aðeins ég stóð upp. Mér fannst hann ætla að reisa sig, en “hætti svo við”. Hann var búinn á því. Eftir 8tta talninguna stoppaði dómarinn bardagann og reisti hendi mína á loft til þess að tilkynna úrslitin. Þar sem fór í gegnum huga minn þegar hann lá þarna var náttúrulega “vonandi er allt í lagi með hann” en líka “er þetta það??” Þetta var drulluerfitt, eitt af erfiðustu hlutum sem ég hef tekist á við, en þessi tilfininning stafaði örugglega af að ég bara henti honum, og mér fannst hann bara láta sig detta í jörðina sjálfur. Það var ekkert ultimate knock out. Ég henti ekki einum einasta olnboga, sparkaði ekki eins mikið og ég vildi og sýndi honum ekki tunglið og stjörnurnar með einu lokahöggi. Ég vonaði svo innilega að hann myndi ekki standa upp áður en dómarinn kláraði talninguna en samt var lítill partur af mér sem vildi halda áfram, þá til þess að ljúka þessu á annan hátt. Kannski á glæstari hátt.

 

Mér fannst ég ekki hafa unnið hann, mér fannst hann hafa unnið sjálfan sig með því að henda sér í jörðina. Ég sagði líka að það var ekki eins gaman að vinna eftir að Helgi vann ekki, en Jason sagði við mig “don´t take that away from you”.  Það er kannski satt hjá honum, þegar ég horfi á bardagvideo-ið eftir á sé ég að hnéin hafa unnið fyrir sínu, hann vann sjálfan sig á því að sprengja sig til að byrja mig og svo hnéin mín fifty-fifty. Hann náði góðum höggum í hausinn á mér allann tíman en engin tækni á bakvið þau, annars hefði ég legið fljótlega. Ég náði sjaldan í hausinn á honum nema kannski tvisvar en hnéin manns sönnuðu víst í 3ju lotu að bumban á honum faldi ekki mikla vöðva að baka til. Ég fann ekkert til í skrokknum næsta dag, enda hafði ég æft magavöðvana ágætlega og í sparring leyfði ég höggunum að dynja soldið á manni til þess að venjast þeim. Þannig ég held að það sem ég lagði áherslu á hafi bjargað manni, og næst, þá ætla ég að vera búinn að vinna vel í hnjáspörkunum. Maður var með smá hausverk um kvöldið og næsta dag og haltrandi í viku eftir einsog allir eftir thaibox bardaga. Ég er ágætur núna, nýbyrjaður að hlaupa aftur og mætt stundum á æfingar en finn samt enþá til í sköflungunum. Auðvitað finnur maður fyrir höggþunganum þegar lappirnar skella sama þegar maður sparkar eða ver og það er óhugnaleg tilfinning en sársaukinn angrar mann ekkert fyrr en líkaminn slakar og róast.

 

En fyrir fyrsta bardagann manns, þá er númer 1, 2 og 3 að lifa af. Að vinna er bara skemmtileg viðbót. Helga bardagi var allt öðruvísi og að mér finnst öllu svakalegri, af hans hendi og hendi andstæðingsins. Ég læt Helga lýsa sínum bardaga sjálfur þar sem ég er búinn að skrifa alltof langa færslu um minn bardaga, en þrátt fyrir að hann tapaði sínum hefur hann rekist á jafn mikla respect hjá æfingafélögum okkar í gyminu. Það að stíga í hringinn er nóg. Nema kannski hjá tuk-tuk bílstjórum og motorbike-taxi gaurum sem hittu á mann útá götu eftir bardagann þegar maður hélt á lífið. Þeir bendu á Helga og sögðu “you loose” og snéru sér svo að mér með bros á vor og tóku í hendina á manni á meðan ég var með pabba í gemsanum að segja honum frá úrslitunum.

 

Á æfingum hitnar maður svakalega og tekur á þolinu. Í bardaga verður maður miklu þreyttari, en samt öðruvísi þreyttari. Kennararnir skelltu mér í rawai vesti til þess að vera í Helga crewinu, hlaupa inní hringinn milli lota og ísa hann niður. Ég var ekki alveg að meika það, settist niður á meðan Ben stjórnaði andardrættinum mínum “inn.. út... inn... út...”. Ég fór samt inná klósett að kúgast, ældi lofti enda passaði ég að borða vel í tíma fyrir bardagann svo maturinn myndi meltast allur í gegn og vera ekki einsog í þvottavél í maganum á manni. Ég tók af mér vestið og skilaði því, kaus frekar að vera við hringinn en hlaupa inní hann og læra að ísa niður, enda þarf maður að kunna það smá. Mér var óglatt meira segja bara horfa á wai kru hjá Helga. Alltof hávær tónlist, of mikið af fólki, mig vantaði rólegheit. Ég náði samt af klóstinu rétt áður en Helgi lauk dansinum, ég hefði ekki misst af bardaganum fyrir neitt.

 

Rétt áður en Helgi gekk inní hringinn var Iceland frenzíið búið að magnast töluvert. Nú gekk promoterinn um með myndir af okkur á bolum til sölu og risaplakat af mér og Helga með Bang á milli. Eina sem vantaði voru bikini stelpur með spjöld með lotunum. Gaurinn á míkrófóninum varð miklu æstari, hann var örugglega langspenntasti einstaklingurinn í salnum. Salurinn sjálfur ærðist og ég sver það, ég hef ekki orðið vitni að öðru eins síðan ég sá endirinn á Armageddon.

 

Þetta var mjög merkilegt kvöld, ég veit að ég er ekkert að ljúga þegar ég segi að Ísland átti Patong Stadium þetta kvöld. Það er auðvitað ekki gaman að láta lemja sig né þurfa að taka á öllu þínu til þess að lemja manneskju á móti, en að hafa prófað þetta og lifað af er mjög góð tilfinning.

 

Beltið sem ég hlaut í nokkrar mínútur fyrir ferðamenn til þess að taka myndir af mér áður en það var tekið af manni aftur og sett uppí hillu fyrir næsta útlending sem keppir sinn fyrsta bardaga bar áletrunina “Muay Thai World Champion”. Yfirleitt sér maður svona belti sem segir muay thai champion en ég hitti svo skemmtilega á að hafa world viðbótina á mínu. Nú eiga íslendingar loks heimsmeistara í einhverju og býst ég við forsetiráðherra og einum þriðja þjóðarinnar í vetrarsal smáralindar að taka á móti mér alveg einsog Miss World Unnur Birna fékk á sínum tíma. Ísland fattar ekki enþá þá óumflyjanlegu staðreynd að við meikum aldrei skít nema á einstaklingsviðinu, því við þekkjum ekki orðið “Hópvinna” og auglýsi ég hér með styrkjum til þess að halda áfram þessari vitleysu í manni.

 

Í lokin ætla ég að taka framm þá skemmtilegu tilviljun að þegar ég vann Face North  þann 20.apríl 2005 og stóð frammi fyrir bullandi ljósmyndaflashi þá hafði ég ekki hugmynd að ég myndi standa fyrir framan það aftur sama dag ári seinna í lengst útí Thailandi, drullusveittur með boxhanska á höndum og belti um mitti. Ég geymi þann 20.apríl hér eftir sem vinningsdag og guð má vita hvar maður verður staddur næst (heyri ég einhvern segja lottómiði?).

Ertu hræddur?

...nei

Ertu kvíðinn?

...nei

Ertu taugaóstyrkur?

...nei

Heldurðu að þetta eigi eftir að verða vont?

...já

Hlakkarðu til?

Ó já...

Þetta eru týpiskar spurningar sem ég fékk fyrir bardagann, og sömu svörin sem ég gaf hverjum og einum. Hljómar voðalega hart, ég veit það, en ef þið endist bloggfærsluna, mun ég vonandi hafa tekist að skafa burtu alla harðnagla ímynd sem þið fenguð í fyrstu við lestur upphafssetninganna.

 

 

Úrslit bardagakvöldsins á http://www.patongmuaythai.com/

 

Fólk heima fyrir fékk að heyra um afdrif kvöldsins í gegnum síma í dag og í gær.

Ég fékk að heyra að ég væri soldið léttgeggjaður, ég fékk líka að heyra að aldrei var grunur um að maður þorði að taka þátt slíku. Geðveiki er náttúrulega bara lýsingarorð, sprottið af vörum sjáandans. Sannleikurinn er sá, að ég þorði ekki að berjast.

Ég hlakkaði til og var farinn að bíða óþreyjufullur eftir tækifærinu, en ég þorði ekki.

 

Einsog Helgi orðaði það, “Ég vill ekki meiða mig, ég vill ekki finna fyrir sársauka”, sömuleiðis mér, en þeir sem vita eitthvað um Muay Thai vita, að sársauki og Muay Thai haldast þétt í hendur, gegnum þjálfun og keppni. Samt fór Helgi í hringinn. Engar áhyggjur samt, ég og Helgi erum ekki orðnir tilfinningalaus vélmenni sem finna engan sársauka, okkur finnst enþá jafnvont að meiða okkur. Sársaukaþröskuldurinn er eitthvað sem alltaf er hægt að hækka, það er vont en það venst. Einsog íslenski hermaðurinn trúði okkur fyrir enn og aftur áður en við héldum í bardaga, “Sársauki er vinur ykkar, hann er staðfesting að þið eruð enn á lífi”.

 

Það er skemmtilegt að vinna. Það er ekki skemmtilegt að tapa. Ég vann en Helgi tapaði, en sigur og tap skipta ekki máli. Titlar skipta ekki máli. Þetta er bara yfirborð fyrir áhorfendur sem mæta og þarf að vera skemmt. Bardagalistir þrífast einnig í öðru umhverfi sem hvergi kemur nálægt keppni. Tilgangurinn var að stíga inní hringinn.

Málið snérist ekki um að fíla sársauka eða finna ekki fyrir sársauka, málið snérist um að horfast í augu við það sem maður óttast.

 

“Ég skil þetta samt enþá ekki...” heyri ég enþá.

 

Ég ætla ekki að nota þessa bloggfærslu til þess að fjalla um skilning okkar gagnvart öðrum hlutum, frekar vitna ég í fyrri bloggfærslu mína undir fyrirsögninni “Það sem skiptir máli í lífinu...”

Ástæðurnar afhverju fólk gerir svona eru jafnmargar og fólkið sjálft, en svo ég útskýri minn eigin tilgang fyrir þessari vitleysu í mér að ferðast hálfan hnöttinn og láta berja mig í spað, þá er það ómissandi liður fyrir mér. Ég hef æft bardagalistir næstum hálfa ævina og mun án efa eyða miklum tíma í þær í framtíðinni. Ég hef æft útaf mörgum ástæðum, drepa tímann, kunna eitthvað cool, komast í form, verja mig, styrkja sjálfstraust, verða góður. Ég hef samt aldrei ætlað að verða bestur, því að vera bestur skilur ekkert eftir til þess að betrumbæta. Ég ætla að verða betri og betri. Mætti segja að bardagalistir hafa hleypt lífinu í mann, gefið því tilgang. Eftir að árin líða og maður þroskast í gegnum þær, hlaut að koma að því að maður léti verða að einhverju eins fjarlægu og “prófa sig”. Hlaupa niðrí bæ og lemja fólk er bara slagsmál, malbik, kantar, glerbrot, fleiri en einn árásarmaður og kannski vopnaðir gerir hlutinn bara hættulegann og mjög heimskan. Bardagi tilheyrir aftur á móti undir fagmannlegum reglum og gagnkvæmri virðingu keppenda, í öruggu umhverfi. Þá tók við að finna óafturhaldsömustu bardagalistina. Muay Thai er allavega ein sem tilheyrir þeim hópi. Ég er ekki að segja að Muay Thai sé raunverulegasta bardagalistin, það bara gerist ekki uppúr þurru að tveir aðilar mætast útá götu og takast á berir að ofan með munnstykki og boxhanska og gangandi vegfarandi stoppar til þess að taka tímann á lotunum. En Muay er krefjandi og tekur á, lagalega séð eins brútal og hún má vera.

 

Semsagt á meðan maður er enþá ungur og enþá á eigin vegum, þá er ómissandi fyrir gaur einsog mig að láta þetta frammhjá sér fara og verða einsog maður verður oft, gáfaður eftir á. Ganga inní hringinn sem vinir, báðir á þeim forsendum að gefa og taka við höggum, báðir gera sér grein fyrir að aðeins annar labbar út með yfirhöndina og fyrir því þurfa þeir að vinna fyrir, og svo ganga útúr hringnum, enþá sem vinir. Báðir sárir á líkama, rammhaltir og örmagna en aftur á móti sterkara hjarta, ákveðnari hug og margt til þess að bæta uppfyrir næst og bæta sig í.

Sorry ef sumum finnst þetta alltof hart. Þetta er bara mín leið af mörgum mögulegum, í að bæta hug, hjarta og líkama. Þetta þarf ekkert að vera þín leið. “Hobbý” einsog bardagalistir, fá kannski að þér finnst óskiljanlega háan forgang í lífi mínu, en æðsti tilgangur þeirra er sami og æðsti tilgangur lífsins, betrumbæta sig, vaxa og dafna á réttri braut. Þannig ef þú spyrð mig, þá er ég sáttur við mitt.

Gleðilegt nýtt ár!

Páskarnir fóru alveg framm hjá okkur þremeningunum í Thailandi en hinsvegar langar okkur að óska öllum gleðilegs nýs árs. Á fimmtudaginn fyrir viku, 13. apríl, var Songkran festival haldinn. Samkvæmt hefðini gegnu búddamunkar á milli og skvettu heilögu vatni á fólk og blessaði það. Í dag er þetta dæmi búið að þróast út í þá vitleysu að fólk allstaðar úti á götu skvettir vatni á hvort annað og hefur þessi dagur verið nefndur stærsti vatnsslagur í heimi. Fjörið byrjaði kvöldið áður þarsem allir skelltu sér á heavy fyllerý, við Óli drukkum ekkert (nema kannski tvo drykki) útaf uppkomandi bardaga en var góða skapið í hámarki og var þetta eitt af skemmtilegustu kvöldunum okkar hérna. Við hittumst allir á candybar þarsem ríkti ber að ofan stemming enda ekki annað hægt og allir símar i plastpokum í vasanum. Stelpurnar voru með babypowder sem þær blönduðu við vatn og voru að sletta á okkur til að óska góðrar lukku. Mike og Jason og Steve eru allir þrí vinir frá bandarikjunum og eru mjög hressir gaurar. Þeir eru allir orðnir mjög góðir vinir okkar Óla og Bjarna og höngum við oft saman, einsog þetta kvöld. Adam var eini þjálfarinn úr rawai muay thai camp sem var með okkur og hann tók stjórn á hópnum og hellti alla duglega á rassgatið. Alltaf “stop stop no!” og svo halda ceremoniu með því að láta alla drekka ur sömu fötu á sama tíma og eitthvað rugl. Það var vatnsbali þarna og skvettum við á alla sem keyrðu framhjá. Það er óskrifuð regla að hægja á sér sérstaklega svo að fólk geti hellt á mann og óskað gleðilegs árs, annars er skvett harkalega á mann og það er ekki sniðugt. Því miður lenti Steve í mótorhjólaslysi seinna um kvöldið þegar hann var að keyra stelpu á eitthvern skemmtistað. Það var í lagi með þau en samt skorinn illa og þurftu að fara á sjúkrahús

 

 

Fun in he Sun

Enginn orð geta lýst þessum degi betur. Þennan dag vaknaði ég við að Óli og Bjarni hoppuðu inn allir blautir með vatnsbyssu og þakktir hvítu dufti. Við skunduðum út og ég sver það, það var ekki hægt að blotna ekki þennan dag. Maður varð að haegja á sér þegar fólk skvetti og vá, chalong gata sem er breiðgatan hérna var troðfull af bílum og pallbílum með fólki aftan á með fötur og vatnsbyssur. Allir barir voru opnir og allar búðir og fólk meðfram götunni skvetti á alla vegfarendur, jafnvel fékk löggan engan frið og var sérstaklega eftirsótt skotmark. Þeir sem gleymdu að skrúfa rúðuna upp fengu blauta áminningu um að gleyma því ekki. Það var allstaðar verið að spila tónlist í öllum hornum. Þetta kvöld var ekki mikið djamm á fólki, enda allir þreyttir eftir mikla drykkju í sólinni.

 

 

Hver vill vera fastur í landi þarsem ríkir herforingjastjórn eða lenda í fangelsi í suðaustur-asíu?

Það er búið að vera gaman og gott að vera hérna en ég verð að viðurkenna að óheppni hefur elt mann áberandi meira hérna en nokkurntíman í suður-ameríku, japan eða öðrum ferðalögum hjá manni. Ég vil ekki skemma þetta blogg með neikvæðum móral en við áttum tvo verstu sólarhringa okkar núna í vikunni. Á mánudaginn ætluðum við að fara í visa-run, þar að segja taka heilan dag í rútu að landamærum Burma og taka ferju þar yfir og til baka til að fá stimpil til að framlengja dvalarleyfi í Thailandi. En í rútunni á leiðinni þangað kom i ljós vegna klaufaskapar og mistaka hjá okkur að við erum búnir að vera ólöglegir í landinu í næstum mánuð. Það er nýbúið að hækka sekt fyrir að vera ólöglegur í landinu um meira en helming og þarsem við Óli vorum ekki með peninginn á okkur þá þurftum við að fara í annað visa-run daginn eftir því leiðsögumaðurinn vildi ekki hleypa okkur til Burma því okkur yrði ekki hleypt aftur inní landið og í Burma ríkir herforingjastjórn. Þetta eru löng og leiðinleg ferðalög og voru ekki að gera góða hluti svona rétt fyrir bardaga. Svo ekki sé nefnst að við vorum  á síðasta degi. Degi seinna hefðum við verið handteknir af lögreglunni og mér skilst að það sé ekkert grín í þessu landi. Við þurftum að borga um 26.000kr hvor í sekt! Ég meina maður keypti síma sem var stolið til að byrja með og um daginn lenti ég sjálfur í mínu eigin mótorhjólaóhappi. Keyrði aftan á bíl og braut afturljós, það meiddist enginn og hjólið mitt í fínu lagi, bara athygli datt út í smástund. Allavegana þurfti ég bara að borga fyrir viðgerð sem kostaði nú sitt. og það versta við þetta er að íslenska krónan er að veikjast svo mikið og svo hratt að allt er ekki lengur mjög ódýrt heldur bara ódýrt. Áður var 1000 baht um 1500kr en núna eru 1000 baht um 2000kr. Ég vissi þetta heldur ekki fyrir þegar ég keypti ferðatölvuna og kostaði hún meira en ég gerði ráð fyrir. Hvað er hægt að sparka mikið lengur í liggjandi mann sem er búið að valta yfir allavegana, þá var Burma skemmtilegt 10 mínútna ferðalag. Við vorum ekki lengur í Phuket paradísinni okkar heldur komnir í skítugan illa lyktandi fiskveiðibæ þarsem húsinn voru hálf úti á vatninu og allstaðar littlir mjæoir bátar með þeldökka hrukkótta kalla sem voru allir berir að ofan í rigningunni. Við fengum 10 mínútur æi Burma til að ganga um markaðinn við bryggjuna og endalaus krakkaskari elti mann til að reyna að selja manni vindla, sígarettur, whiskey, viagra eða valium. Svo betluðu þeir pening en voru voða hressir og sleypir í enskunni. Gáfu okkur meira að segja burmenska peninga sem minnjagripi og Óli gaf þeim harðfisk í staðinn sem hann hafði keypt í Thailandi. Það var rigning þennan dag og rosa grámygla, en það fullkomnaði bara stemminguna, þetta var alveg einsog í bíómynd. Allir littlu bátarnir að róa á miðin með berfætta fiskikalla og að fara á milli sá maður gróðurþakinn fjöll Burma og Thailands í fjarska hverfa í mystrið. Þetta er sko suður-asía at it´s best! Ferjan lak meira að segja öll og það var gaur sem gekk á milli með rauðhleypt augu og blóð í gómnum að tyggja eitthvern skít og reyna að selja fólki meiri vörur. Í rútunni á leiðinni til baka horfðum við á batman begins og eitthverja mister bean sketcha. Það var eldri bandarísk kona við hliðina á okkur sem spurði hvaðan við værum og þegar ég sagði Ísland þá sagðist hún hafa grunað það. Hún átti heima sjálf á Íslandi fyrir mörgum árum uppi á með fyrrverandi eiginmanni sínum sem var í sjóhernum þar. Eitthverntíman á sama tíma og eldgosið var í Heimaey, og hún kunni að telja upp að tólf og segja fitubolla og prumpa, ábyggilega því hún sagði að börninn hennar hefðu verið svo ung þá og voru að læra íslensku. Gaman það!

 

 

Showdown in Patong Stadium.

Þá er komið að degi dagana hérna í Thailandi. Í kvöld erum við Óli að fara að berjast í Patong stadium við Patong strönd á móti sitthvorum thailenskum boxurum. Við höfum verið að æfa bardagalistir í mörg ár en aldrei keppt, hvað þá farið í full contact bardaga. Þegar útlendingar með minni reynslu berjast þá er fundinn andstæðingur á sama leveli svo maður verði ekki laminn strax í gólfið í fyrstu lotu. Það eru yfirleitt Thailendingar sem hafa æft svipað mikið og maður sjálfur. Stundum er hægt að vinna titilbelti sem er áletrað “Muay Thai Champion” en er það meira túristabelti í okkar augum, því maður er kannski ekki alvöru champion. En það er gaman að þessu og virkar það meira sem viðurkenning fyrir að hafa tekið þátt og haft betur. En það sem er merkilegt við að berjast í Muay Thai í Thailandi er að þetta er auðvitað þjóðríþrótt Thailendinga og eru þeir á heimavelli. Á vesturlöndum eru loturnar oft færri og styttri því þessi íþrótt tekur miklu meira á en maður heldur og munum við berjast í 5 lotum, 3 mínútur hver. Einu hlífðargræjurnar verða gómur, boxhanskar (10oz sem eru littlir) og punghlíf. Það er fullleyfilegt að nota hné og olnboga (olnbogi er bannaður í keppnum á vesturlöndum því hann er talinn of brútal, enda harðasti staðurinn á mannslíkamanum). Ég ætla ekki a vera rekja þetta kvöld of mikið þarsem það er enn ókomið en ég lofa feitu bloggi um þetta kvöld og er ég að hugsa um að henda því í sérdálk hérna við hliðina fyrir þá sem hafa áhuga og þolinmæði til að lesa það. En núna þarf ég að fara út að nota daginn fyrir kvöldið, við Óli erum að fara í Rawai Búdda hofið með lítil reipi sem við munum hafa hnýtt um upphandleginn á okkur í bardaganum til að láta búddamunk blessa þau. Það á að gefa manni kraft og hugrekki í bardaga. Óskið okkur lukku og munið, Ísland best í heimi!

 

 

Helgi Thaifighter.

Afsakið töf á uppfærslu mynda. Mikið hefur verið að gera einsog til dæmis flytja okkur um setur og svo framvegis. Svo erum við líka með svo margar nýjar myndir, eitthvað þarf að flokka og annað þarf að fara í leyndarmálaboxið. Annars eru myndirnar á næsta leyti.

Helgi hefur þegar nefnst á fánareisuna okkar. Eftir að hafa stuðlað að fána reisu bandarískra fánanns í gervistríði á Íslandi sem var í þykjustunni japönsk eyja í kyrrahafi, var Thailand vitaskuld næst á listanum til þess að lita með framandi fánalitum, í þetta skipti liti sem táknuðu eigin ættjörð. Eftir að hafa afhent fánann hékk hann einsog lufsa uppivið fyrir sólarupprás sem og eftir sólarlag. Þar sem við skitum sjálfir illilega yfir íslensk fánalög létti ég á mér við þá tilhugsun að við vorum ekki staddir undir íslenskri lögsögu og tók þá ekki eins alvarlega þegar ég varð vitni að 3 thailenskum hnefaleika þjálfurum draga niður fánann, sveifla honum til og frá einsog nautabanar og nota hann sem skikkju áður en honum var troðið oní körfu undir lánshandavafningum sem ýldan stígur upp af vegna svita óteljandi manna. Ég gældi þó við þá hugmynd og bar uppvið Bjarna að hann og ég tækjum þá þrjá, en hann var skynsamur og sagði: Glætan. Ég er sjálfur enginn gangandi ættjarðarástarmaskína þótt ég standi stoltur á uppruna mínum á erlendri grund, ég lít frekar á mig sem íbúa jarðarinnar, með íslenskan ríkisborgararétt samkvæmt pappírum sem ég sjálfur skrifaði ekki undir. Við sáum þó í okkur að reisa fánann, enda þjóna fánar þeim tilgangi að skilgreina, og þeir sem bera blátt blóð í gyminu verða auðvitað að geta skilgreint sig á skýran hátt. Fyrirtaks staðsetning var valinn fyrir fánann enda situr hann enþá dag og nótt ósnertur og hefur verið duglegur að birtast í bakgrunni á myndasíðu nemenda sem bera mismunandi þjóðerni.

Um daginn mætti ég eldhress á morgun æfingu, mjög hress í ljósi aðstæðna. Ég nefnilega kyngdi í mig 3 orkudrykki og skellti mér á æfingu í beinu frammhaldi af djamminu. Einn af kennurum okkar, Fhadt hafði barist kvöldið áður og rotað andstæðing með heiftarlegum olnboga. Annað rothögg fylgdi í næsta bardaga þar sem sá rotaði gersamlega hvarf í annan heim. Sá hafði fengið svona semi-rothögg jafnt og þétt þar til hann loks steinlá. Hann rann næstum útur hringnum og slengdi næstum hausnum í grúppíur andstæðings sín. Munnstykkið skaust úr honum á liðið með myndarlegri sleflínu á milli. Þetta var svakalegt að horfa á. Allavega, næturlangt djamm fylgdi í Patong þar sem víða var komið við og endaði það með tuk-tuk taxa alla leið til Rawai þar sem hinn alræmdi staður Laguna var sóttur. Ástæðan fyrir að láta sig hafa það að mæta var djarfleg tilraun til þess að negla heilbrigt svefnmunstur og reglulegar æfingar. Einsog gefur að kynna hafði sárindi og veikindi haldið aftur að manni undanfarna daga og allt komið í skrall, en núna er líkaminn tilbúinn í meiri hasar á ný. Tuk yfirkennari sagði manni að vera tilbúinn að mæta seinna um daginn í myndatöku, hæðar- og þyngdarmælingu handa heimsækjandi promoter, sem sjá um að halda bardaga. Það var mjög hvetjandi í gegnum þessa geispandi æfingu, meira en bara orð sem sögðu "yes you can fight" og svo ekkert meira. Adam kennari var líka á morgunæfingu að kenna, hann glotti til mín með rauðu augun sín, hann hafði boðið góða nótt á djamminu hálftíma áður en við hittumst aftur á æfingu. Mér fannst ég ropa mikið á æfingu, mikill þrýstingur í manni, og svo stírur í augum, en annars ferskur og náði að svitna vel. Nú er minn besti þynnkubani hingað til hnefaleikaþjálfun í Thailenskum æfingabúðum. Mér gekk mjög vel þessa æfingu, miklu betur en æfinguna eftirmiðdaginn áður þar sem ég hafði ekki orku í neitt og hafði ekkert sofið eftirá framm að morgunæfingu. Ég lagði dágóða stund á og fullkomnaði að mér fannst jerakhae faad hang sparkið, eða krókódílahalann um eitt skref, en er þó langt í burtu frá æðstu fullkomnun. Fyrir þá sem vita ekki hvað það er, þá er það eitt af þessum gömlu traditional spörkum í Muay Thai sem maður sér sjaldan í keppnum nú til dags, og mun þjóna mér sem element of surprise ef þú vilt skora á mig í gannislag...

Samdægurs fékk maður staðfesta bardagadagsetningu, og mætti segja að frá og með þessum degi hafi alvaran byrjað, allur leikaraskapur kominn í hlé.

3 dögum og fullnægjandi æfingum seinna mætti ég hress á morgunæfingu sem ég vill gjarnan kalla "Æfing dauðans...". Sippaði smá, skoppaði smá á dekkinu og teygði smá á löppum til þess að koma mér í gang. Ég ætlaði svo að vefja hendurnar og skella mér svo á klóstið en enginn tími gafst til þess, Sing greip mig og henti mér uppí hring til þess að taka eina þvílíkustu hnakkaglímu sem hálsinn á mér hefur þolað við annann nemenda. Þar var ekki stoppað þótt hausinn hékk nú sárari en nokkru sinni fyrr, önnur umferð var tekinn af hnakkaglímu. Í beinu framhaldi tók við sparring, æfingaslagur með legghlífum og hönskum á höndum. Þar executaði ég hrátt en vel heppnilegt naakhaa khanod haang eða að þessu sinni drekahalann. Andstæðingurinn náði þó að forða sér undan honum, en ef maður ætlar að kasta af sér eitthvað af þessum gömlu brögðum þarf maður að æfa þau þar til tæknin er 100%, annars gerir maður sér verr en betur. Fyrir þá sem vita ekki hvaða spark þetta er, þá fáiði þá vísbendingu að sensei Don notast stundum við það í sparring til þess að bluffa mann, enda er þetta bluff spark.

Eftir sparring héldum við andstæðingurinn áfram að æfa, sparka og hinn að verja og svo skipta um hlutverk. Legghlífarnar voru hættar að virka eftir öll höggin og sköflungarnir voru farnir að senda truflandi taugaboð uppí heila. Aðrir kennarar voru farnir að kalla á mann. Bang kallaði til mín að taka 100 framspörk í sekk, ég svaraði "hundrað spörk?" þá sagði hann "Nei tvö hundruð!". Ég ætlaði að byrja en þá kom Nui, sem hingað til hefur gengið undir nafni reiði kennarinn vegna andlitsbyggingu sinnar, hann er ekkert reiður í alvörunni, og spurði hversu mörg ég ætlaði að taka. Ég sagði "tvö hundruð" og þá sagði hann "þrjú hundruð!" Á miðri leið kom Stephanie fyrrverandi herbergisfélagi og kynnti mig fyrir nemenda sem var nýkominn í búðirnar, en þá birtist Nui og sagði "Train first, play later". Hann færði mig líka yfir á annan sekk, því honum fannst sá sem ég var að sparka í vera alltof mjúkur. Athyglin á manni er stórkostlegri þegar bardagi er í brátt í húfi, minnsta kosti 3 kennarar hanga yfir manni eða horfa á úr fjarlægð, sem er muuun erfiðara, en maður lærir auðvitað muuun betur fyrir vikið. Eftir þetta tóku 300 hné í sekk, sem er lúmskt erfitt, en mjög mikilvægt ef maður ætlar að vera gagnlegur í hringnum. Það erfiðasta er að mega aldrei slaka á kraftinum, sem mannlegur líkami endar á, en kennararnir leyfa það ekki lengur.

Bandaríkjamaður sem mun keppa þann 17.apríl var svo látinn sparka hvað eftir annað inná milli minna sparkana minna í sama sekk á meðan Bang hélt honum. Svo skiptum við um stað til þess að skipta um fót og tókum aðra umferð. Enginn kraftur né vilji bjó í líkamanum til þess að halda uppi hausnum uppi í gegnum æfinguna, ég var í spreng og fékk varla að skjótast í vatnstunnuna til þess að skvetta ísköldu yfir sjóðandi líkamann, flestallar tilraunir til þess misheppnuðust þar sem maður var gripinn og settur í næsta brjálæði. En núna fékk ég smá að kæla mig og fara á klóstið. Ég var samt gripinn einu sinni enn áður en ég yfirgaf staðinn, Bang og Heem voru að brjóta upp einhverja steypugrunni milli æfingabúðarinnar og bungalowunum sem tilheyra búðunum. Þeir sýndu mér aðeins til verka og ég hófst handa. Ég sprengdi upp slatta af steinsteypu en stuttu seinna sagði Heem "Enough". Maður var búinn að æfa sig í drasl þennan morgun. Eftirmiðdegisæfing var nánast samstundis þurrkuð útaf dagskránni og ég fór bara heim, nærði mig með einhverju matarkyns og svaf svo framm á kvöld. Núna næsta dag er ég enþá að drepast í hálsinum, Bjarni er búinn að hjálpa mér að troða símanum sínum undir hökuna á mér til þess að halda hausnum uppi.

Ég er að pæla að skreppa út ef ég finn nógu hvetjandi lag á iPodinum hans Helga til þess að skokka við. Núna þegar ég er að klára þessa bloggfærslu er ég aftur að koma beint af djamminu. Þetta sinn á sunnudagsmorgni og bláedrú, ekkert vín og víf leyfilegt framm að bardaganum. Frí í dag, en einsog Fadt leggur til: "Ranning ranning every day, one hour."

Bardagi!!!

Þar hafiði það gott fólk! Fyrsti bardagi okkar Helga, og eflaust fyrsti bardagi ever sem íslendingar keppa í í Muay Thai í sjálfu vöggulandi listarinnar  (leiðréttið mig ef mér skjátlast) hefur verið dagsettur. Fimmtudaginn þann 20.apríl 2006 væntum við þess að forseti Íslands ásamt VIP föruneyti fjölmenni á Bangla Stadium til þess að vera viðstaddir þennan merkilega viðburð í sögu þessara tveggja landa. Orðrómur hefur spurst út að sjálfur konungur Thailands láti sig ekki vanta og eftir showið munu allir viðkomandi skella sér út á hinn alræmda Bangla götu sem viðkomustaður dæmdra sálna á leiðinni til helvítis, þar sem tequila skotin kosta varla meira en snúður og kókómjólk í Hagkaup og framboð á kynlífi minnir á sushi á færibandaveitingastað í Japan.

 

 

Annars ætla ég að fjalla um miklu mikilvægari hluti í þessari bloggfærslu. Leiðinlegar fréttir bárust hinum megin frá hnettinum. ‘Íslenski hermaðurinn’ og vinur okkar Cesar sem hefur hingað til þurft eiginlega að venjast því að missa félaga sína í stríðinu fékk símtal um daginn sem tilkynnti dánartölu upp á heila fjóra. Þetta finnst mér soldið táknrænt, ég lærði í Japan að þótt talan ‘fjórir’ og orðið ‘dauði’ séu skrifað með sitthvoru tákninu þá er það borið eins framm, og þess vegna er 4 álitinn sem óhappatala í Japan. Meira segja eru herbergi á spítala aldrei merkt 4, aðeins 2-3-5-6 etc. Fólk hefur mismunandi álit á hjátrú en Cesar hefur nú sanna ástæðu til þess að tengja þessa tölu á slíkan hátt. Ég er gaur sem á marga kunningja og þekki fullt af fólki, en það eru fáir sem standa manni mjög náið, og ef sá hópur minnkaði um 4, yrði sá hópur í útrýminga hættu.

 

 

www.blog.central.is/cesarkallinn          

tjékk it...

 

 

Ákveðinn umfjöllun var í gangi um Cesar um tíma þegar hann lenti í sprengju, að mínu áliti mjög ósanngjörn. Einsog Cesar orðar það sjálfur, stríð eru gamlir kallar að rífast og ungir menn að deyja. Enginn getur rifist við þessa staðreynd, samt sem áður eru ungir menn hengdir jafnt sem gamlir kallar. “Hann hefði alveg getað sleppt því að fara í herinn”. Fólk lætur svo þar við sitja og lítur svo á að Cesar sé ábyrgur fyrir stríðinu, eða holdgervingur alls hins slæma sem gerist þar. Staðreyndin er sú, að þessir ungir menn dóu, og það er stríð í gangi, hvort sem Cesar hefði sleppt því að fara í herinn eða ekki. Ísland einkennist af glamúr, fljótandi heimur nautna sem eru afleiðingar friðs og þeirra sem búa við hann en kunna ekki að meta hann. Einn drengur sá handan yfirborðskenndina, og betri fulltrúa mun Ísland aldrei eiga þarna inná milla ungra manna sem sendir eru í mannskemmandi og líftæmandi aðstæður. Hermaður er titill sem hlýst í gegnum þjálfun, en baráttumaður, eru þeir sem raunverulega berjast fyrir því sem þeir trúa á. Mismunandi baráttufólk má finna allstaðar í öllu, en Cesar þurfti að horfast í augu við ein af mestum martröðum mannkyns sem mun endanlega tortíma okkur einn daginn, stríð. Það þarf raunverulegann baráttumann í það starf, karakter sem Ísland elur sjaldan af sér. Þar barðist hann ásamt félögum sínum, ekki fyrir olíu, ekki fyrir Bush, sem var þó ástæðan fyrir að þeir voru sendir, heldur fyrir því sem þeir trúa á, það er eigið líf.

 

 

Fjölmiðlar, einna helst DV, úthýsti Cesar sem illmenni á meðan örfáum síðum framar í sama blaði var hetjumáluð mynd af öðrum íslendingi sem gegndi herþjónustu í Írak. Eina ástæðan afhverju þeir fengu mismunandi umfjöllun var sá að Cesar kaus að tala ekki við DV, og þeir fóru í fýlu og köstuðu skít í hann undir þeim formerkjum að þeir séu sannleikurinn í þjóðfélaginu sem “þorir” og enduðu á að stuðla sjálfir að dauða innanvið íslensks þjóðfélags sem ekki einu sinni stríð geysar í. Húrra fyrir þeim. Ef þú vilt grafa gröf allra landsmanna í fámennu samfélagi líður ekki á löngu að þú ert næstur í röðinni.

 

 

Aðalumræðuefnið sjálft þagði og leyfði þjóðfélaginu að hamra á sér, sem var Cesar, og minnir hann mig soldið á Tíbetbúa, sem standa fyrir “Non-violent resistance” einsog kom framm í heimildarmyndinni “What remains of us” sem fjallaði um skipulagða menningarútrýmingu kínverja á Tíbet (og vil ég þá taka framm gamla kalla í stjórnunarstöðu, ekki hvern einn og einasti kínverji í þjóðfélaginu). En við heimurinn vitum ekkert af því, miðað við Ísrael og Palestínu því þar er svo mikið ofbeldi á milli, og við sem almenningur bara eeeeelskum umfjöllun um ofbeldi. Nú bara fyrir stuttu opnaði íslenski hermaðurinn sig opinberlega. Fjölmiðlar og almenningsálit var ekki statt í Írak, það var hann og hann einn af öllum þeim sem hafa farið stórum orðum í umræðunni. Íslendingar ættu að grípa það einstaka tækifæri og gefa orðum hans smá af tíma sínum, það væri ekkert annað en bara sanngjarnt. Það eina sem Cesar biður okkur um er að hugsa út fyrir kassann, sjá hlutina frá fleiru en einu sjónarhorni.

 

 

Ég hef oft og mörgu sinnum reynt að útskýra fyrir fólki afhverju ég vill gera það sem ég geri, en allt kemur fyrir ekki. Fólk bara skilur ekki. Það segir “Ég skil” en líður ekki á löngu þar til það fer að spyrja aftur. Ég passa uppá að það hlusti, þannig eina sem stendur eftir er einfaldlega af því það skilur ekki. Hvernig á ég að geta útskýrt afhverju Cesar fór í herinn ef ég get ekki fengið fólk til að skilja hvað ég sjálfur geri?

 

 

Hvað er það sem fær ungan íslending til þess að ganga í herinn?? Ég veit það ekki. Hvað er það sem fékk Cesar að fara í herinn. Ég veit það ekki með sanni heldur en ég skil afhverju hann gerði það. Sjálfur langaði mig að gera eins, en það var ekki eins auðveldlega í boði fyrir mig. Hvað gerði ég í staðinn?? Ég ferðast um heiminn á eigin vegum í staðinn, læri sjálfur það sem ég vill gera, sé það sem ég vill sjá og upplifi það sem vill darga lærdóm af. Ég vill sjá allann heiminn frá eins mörgum sjónarhornum og hægt er. Asía er í uppáhaldi, hún er svo langt í burtu og öðruvísi, miðausturlönd eru ekki ofarlega á lista, aðallega vegna vesturlandabúar eru ekki ofarlega á lista þar heldur. En í staðinn finnst mér frábært að fá að búa hérna í múslimahverfinu í Rawai, heil moska við hliðina á götunni okkar með tilheyrandi bænagól milli morgna og kvölds. Thailenskir múslimar afgreiða okkur í local matvörubúðum með slæður á höfði en heilsa okkur með brosi, ekki AK-47. Léttlyndi þeirra ættu þungir íslendingar að taka sér til fyrirmyndar. Maður er hægt og hægt að losna við stereótýpiskar ímyndir sem fjölmiðlar, hollywood, og okkar eigið mannlegt eðli býr til í skyndi og vill að við sættumst við einsog skot. Ég stend sjálfan mig að því að kíkja meira og meira út fyrir kassann. Ég fatta aldrei hversu lokaður maður er fyrr en hugurinn opnast, og þá skammast maður sín fyrir hversu lokaður maður var. Ég áleit mig mjög opinn einstakling áður fyrr, aðeins til þess að komast að því hversu mér skjátlaðist. Við erum öll svona, við viljum trúa því að við erum öll góð. Ef okkur dytti þá crazy hugmynd í hug, að við værum ekki eins góð og við virkilega viljum halda, gæti það ekki leitt okkur til þess að við leggjum meira uppúr því að bæta okkur? Í staðinn fyrir að sitja og halda að við þurfum aldrei að gera neitt í því???

 

 

Kannski þurfum við ekki að spyrja. Kannski þurfum við ekki að vita. Ef við kannski drögum höfuðið út fyrir kassann og neyðum okkur að líta í kringum okkur, þótt óþægilegt sé, þá kannski loks skiljum við...

jæja gott fólk ég má til með að blogga aðeins núna. í fyrsta lagi er ég að skrifa með nýju fartölvunni minni og skrifa því með íslenskum stöfum. hitt er hinsvegar annað mál og það er að loksins erum við óli búnir að fá bardaga! og verðum við væntanlegir í hringinn þann 20.apríl! 

í gaer vorum við í bangla stadium í patong að sjá fadt, einn af þjálfurunum okkar berjast (sem btw tók fallegan vinstri olnboga í andstæðinginn í fjórðu lotu svo hann steinlá). Tuk er aðalþjálfari rawai camps og er nýkominn frá ástralíu þarsem hann var að keppa og spurði okkur eftir bardagan hvort við vildum berjast, hann var búinn að heyra að okkur langaði að berjast sama kvöldið. daginn eftir er hann kominn með promoter uppí gym, sem er gaur sem leitar að boxurum og skipuleggur og heldur muay thai uppákomur í stadium. sá vigtaði okkur, tók nöfn, hæð og tók myndir til að setja á svona auglýsingaposter. það hanga alltaf fullt af posterum að auglýsa svona áður en bardagakvöldinn eru. þannig að allt að gerast. ég vildi endilega skrifa niður Iceland svo hann myndi nú ekki skrá okkur sem eitthverja írska blómadverga, við erum víkingar! hann var alveg jááá gudjhonsen! og vegna guðjónssonar verðum við skráðir frá réttu landi

ég sver að við óli hefðum fengið bardaga miklu fyrr ef tuk hefði ekki verið í ástralíu í 5 vikur. allir aðrir eru bara búnir að vera að tala um það að láta okkur berjast, en hann reddaði því no pomblem baby! okkur hlakkar mikið til og ef þessi reynsla reynist vel, þá langar okkur kannski að berjast aftur í annað skiptið áður en við förum heim. langaði bara að deila þessu með ykkur

Ekkert stress, sjáums hress!

Helgi.

Eg aetla ad byrja thedda blogg einsog hver sannur bloggari og afsaka "hvad thad er langt sidan eg bloggadi sidan". einsog eg sagdi sidast hef eg flosnad uppur tvi ad skra nidur hvad eg geri hvern dag thannig eg reyni ad hruga inn sem mest af sidustu tveim vikum a bloggid, og thad er nog buid ad gerast.

Madur var ad stiga uppur veikindum um daginn, thad var kvef sem var ad ganga og allir eitthvad meira og minna med drullu og skit. madur datt dalitid ur formi vid thedda en allir hlutir hafa sitt ups and downs (og sumir round and round). thailensk lyf i apotekum eru sterk og eg var a nefstiflutoflum sem uldu sljoleika og thegar eg var ad sparka i puda hja kennaranum i hringnum nadi madur ekki andanum einsog 60tugur kedjureykingamadur. en oll veikindi eru a bak nuna og madur er farinn ad thjast af edlilegum og godum muay thai meidslum, einsog bolginn og aumur skoflungur asamt bolgum eftir teygjuaefingar!

Thad ma med sanni segja ad bjarni hafi komid med eitthvad af islenska vedrinu med ser. rigningatimabilid er i oktober en sidustu tvaer vikur er buid ad rigna alltof reglulega, kannski vegna hitans. og snoggar hita og kuldabreytingar hafa ekki hjalpad vid kvefid um daginn. madur er buinn ad missa sma brunku en er orugglega kolsvartur midad vid islenskan mars manud. eitt skiptid thegar vid vorum ad keyra af aefingu forum vid i beygju sem var ekki lengur gata heldur straumhord a. madur var allt i einu ekki lengur a motorhjoli heldur a sjosleda! eg vona bara ad vid komum med eitthvad af okkar thailenska vedur med heim til islands i byrjun sumars.

Eitt af tvi helsta sem er ad fretta er ad vid erum bunir ad flytja okkur um setur. vid erum ekki lengur i bungalow heldur i husi i venjulegri ibudargotu, sem vid leigjum. leigan er odyrari en bungalow og er i nokkra minutna gongufjarlaegd fra muay thai training camp. thedda er allt til ad spara pening og bensin pening. thott vi seum fra hinum vestraena heimi er gott ad halda vel utan um peningana og fara vel med tha. husid er alveg a jordinni og madur er dottin aftur i paraguay filinginn ad slast vid kakkalakka og eitthverja thusundfaetlur sem eiga vist ad bita fastar og verr en snakar. og setti einn sandalan minn ofan a svoleidis kvikindi um daginn og bokstaflega "squash!" aldrei vissi eg ad poddur gaetu innifalid jafn flokid liffaerakerfi og poddusafa. their sem ekki trua tvi geta sed myndirnar.thad eru tvo herbergi med hjonarum og eitt theirra er med loftraestingu. vid skiptumst allir a ad vera tveir i hjonarumaherberginu og einn i heita herberginu. i gotunni eru tveir hundar, fydnustu hundar sem eg hef sed. thedda eru littlir chiwawa hundar sem eru orugglega blendingar af rottwiler eda eitthvad. their eru allavegana einsog fotboltar i laginu their eru svo feitir med littla tannstongla sem faetur, og eru svartir a lit med brunan feld a fotunum, augnbrununum og a munninum. hlaupa ad mani og reyna ad gelta thegar madur fer framhja, en vita littlu greyinn ekki hve mikid fifl thau gera ad sjalfum ser hahaha!

Og fleiri leidindafrettir fyrir fellow bardagamann Einar a islandi, svo honum lydi adeisn betur i kuldanum. helvitis simavandamalid var alveg ad fara med mig herna. fyrst heyrdi madur ekkert i 2 vikur og thegar eg for loks a einum sunnudegi aftur i central festival til ad tekka a tvi var ekkert haegt ad svara nema hvad ad siminn var med eitthvad software problem, og hann vaeri ekki lengur i phuket town heldur buid ad senda hann til bangkok til taeknimans thar. daginn eftir var hringt i mig og mer sagt ad taeknimadurinn thar aetti ekki til rettu graejurnar og thurfti ad panta eitthvad fra fyrirtaekinu og eitthvad rugl. eg var ordinn gedveikt reidur, serstakelga thegar eg bad bara um nyjan sima en tha voru allir svo vandraedalegir "i dont understand...". eg hefdi orugglega farid ad grenja ef mamma vaeri enntha ad girda mig og snyta mer, en eg aetladi ad maeta aftur med manneskju sem taladi fina ensku og setja hnefan i bordid og ekki fara fyrr en madur vaeri buinn ad tala vid manager og fa nyjan sima eeeeeen... svo var hringt og siminn kominn aftur og i godu lagi, mjog snoggt. liklegast tvi eg laug ad theim ad eg vaeri ad fara heim eftir 2 vikur og eg yrdi ad fa simann aftur. nuna verd eg bara ad vanda mig ad vera ekki aberandi fyrir framan simabudina eftir 2 vikur

Svo er madur lika buinn ad kaupa ser fujitsu fartolvu og taka skrefinu lengra inni 21.oldina, loksins. audvitad a yfirdraettinum en eg er ekki ad fara ad finna svona tolvu a thessu verdi neinstadar annarstadar og gott ad gripa gaesina medan hun gefst. enda allir aukahlutir svosem utanaliggjandi hardur diskur (flakkari), thradlaus mus, webcam og dvd brennari a thailensku verdi, sem er odyrt verd if ya know what a mean og nei eg er ekki ad brudla, thedda er fjarfesting i vinnutolvu sem eg vil nota samhlida tvi nami sem eg vil fara i og hvada nam hafa margir spurt mig uppa sidkastid?... eg helt eg hefdi talad svo mikid um thad og aetla ad nefnast a thad einu sinni enn, kvikmyndanam (kannski fyrir utan webcam daemi, en thad er bara uppa gamanid). vo fekk eg tvo hatalara i kaupaeti og nuna getum vid almennilega blastad tonlistinni okkar tolvan er i hledslu heima nuna.

islenski fanin flokktir nu flottur yfir gyminu eftir ad oli gaf danny fanan. vid reyndar tokum duglega fanareisu a thedda um daginn og limdum hann fastar og betur en adur, liklegast tvi nokkri sprelligosar sem kallast thjalfarar voru bunir ad rifa hann nidur til ad nota sem skykkju eda sem slaedu i nauta at, og voru ad atast i hvorum odrum. madur er kannski kaert til modurjardarinnar og svona a ekki ad fara med fanan okkar, en thad sem eg laet ekki segja mer hvernig mer a ad thykja vaent um eitthvad, tha fannst mer bara fyndid ad their voru ad thessu. svo var madur naestum sleginn i rot um daginn. eg fekk nett hogg a kjalkan fra fadt thegar vid vorum ad sparra. madur fann alveg dofan sem kom og stjornutilfinninguna uppi hausinn og eg thurfti nokkrar sekundur til ad hrista thedda af mer svo madur myndi nu ekki hrynja nidur. thedda er massivt en er gaman fadt er buinn ad vera mjog duglegur ad aefa med okkur ola og er hann ad fara ad berjas i bangla stadium i kvold a patong, okkur hlakkar til ad fara ad sja thad.

sidasta laugardag forum vid a eitthverja hofhatid herna rett hja nyja husinu okkar. thad voru muay thai bardagar i gangi og laeti og eg fekk mer serkryddadan thailenskan mat i kvoldmat. eg hef smakkad svoleidis adur en ekki etid heila maltid. thad var lid tharna fra rawai muay thai ad borda lika og fadt, kennarinn okkar, hann sat hja mer og hvatti mig thegar eg trod i mig kryddada matinn, allur raudur i framan og kofsvitnandi. eg hef sjaldan tarfelt vid ad borda mat hehe. en fadt helt manni rolegum med tvi ad gaela vid harid a manni og fikta i tvi, einsog hann gerir alltaf, hann er einn af thessum thailendingum sem eru med bryna snertithorf hehe.

en nuna er eg ad verda of seinn i ad kaupa sodna hrisgrjonaskammtinn minn a gotuveitingahusinu rett hja okkur, til ad fa nog af kolvetni fyrir aefingu. aetla ad taka eina goda og svo klukkutimaskokk adu en haldid er til patong ad glapa a bardaga. og ja vid oli erum enn ad bida eftir ad their poppa up date fyrir bardaga, thad er kannski erfidara ad redda tveimur sama kvoldid fra rawai gym, en their vilja sja okkur berjast sama kvoldid.

adur en eg kved vil eg bara pay homage til fallna felaga felaga minna sem eg hef sed minnst a nokkrum blogsidum, R.I.P. thid erud oll born guds.

Helgi.